"Diament wielki jak góra" F.S. Fitzgerald

Typowy dla stanu Montana zachód słońca jawił się pomiędzy dwiema górami jak gigantyczny siniec, z którego po zakażonym niebie rozchodziły się ciemne arterie. Ogromna przestrzeń pod nieboskłonem sprawiała, że wieś Fish stawała się maleńka, opuszczona, zapomniana. Powiadano, że było we wsi Fish dwunastu ludzi – dwanaście posępnych i zagadkowych dusz – którzy wysysali chude mleko z niemal dosłownie gołej skały, na której się zrodzili i osiedli za sprawą tajemniczej demograficznej siły. Stali się odrębną rasą – dwunastu ludzi z Fish, niczym gatunek, który wykształcił się wcześnie jako wybryk natury, a po namyśle został przez tę naturę porzucony, by samotnie walczyć o przetrwanie i wyginąć.

from "The Diamond as Big as the Ritz" by F.S. Fitzgerald

THE MONTANA sunset lay between two mountains like a gigantic bruise from which dark arteries spread themselves over a poisoned sky. An immense distance under the sky crouched the village of Fish, minute, dismal, and forgotten. There were twelve men, so it was said, in the village of Fish, twelve somber and inexplicable souls who sucked a lean milk from the almost literally bare rock upon which a mysterious populatory force had begotten them. They had become a race apart, these twelve men of Fish, like some species developed by an early whim of nature, which on second thought had abandoned them to struggle and extermination.

"Upadek domu Usherów" E.A. Poe

Przez cały pochmurny, ciemny i bezgłośny dzień tamtej jesieni, gdy wiszące nisko chmury aż przygniatały swym ciężarem, samotnie przemierzałem konno niezwykle ponurą część kraju; aż wreszcie, wraz z nadciągającym zmrokiem, dotarłem do miejsca, z którego roztaczał się posępny widok na Dom Usherów. Nie wiem jak to się stało, ale już od pierwszego spojrzenia na budynek duszę mą ogarnęło przygnębienie nie do wytrzymania.

from "The Fall of the House of Usher" by E.A. Poe

During the whole of a dull, dark, and soundless day in the autumn of the year, when the clouds hung oppressively low in the heavens, I had been passing alone, on horseback, through a singularly dreary tract of country; and at length found myself, as the shades of the evening drew on, within view of the melancholy House of Usher. I know not how it was—but, with the first glimpse of the building, a sense of insufferable gloom

"Niebiański powóz" E. M. Forster

Chłopiec, który mieszkał w domu Agathox przy Buckingham Park Road 28 w Surbiton często zastanawiał się, co oznacza stary znak ustawiony prawie naprzeciwko jego domu. Gdy spytał o niego matkę, powiedziała, że to tylko żart, w dodatku dość nieprzyjemny, którego wiele lat temu dopuściła się grupka młodzieńców, i że policja powinna go usunąć. Znak był niezwykły z dwóch powodów: po pierwsze wskazywał ślepą uliczkę, a po drugie – wyblakłymi literami wypisane były na nim słowa Do nieba.

from "The Celestial Omnibus" by E. M. Forster

The boy who resided at Agathox Lodge, 28, Buckingham Park Road, Surbiton, had often been puzzled by the old sign-post that stood almost opposite.  He asked his mother about it, and she replied that it was a joke, and not a very nice one, which had been made many years back by some naughty young men, and that the police ought to remove it.  For there were two strange things about this sign-post:  firstly, it pointed up a blank alley, and, secondly, it had painted on it in faded characters, the words, “To Heaven.”