"Sonet XLIII" Elizabeth Barrett Browning

Jakże cię kocham? Pozwól, że wyliczę.

Kocham cię do dna i do samych szczytów,

Jakich ma dusza sięga granic bytu

Swego szukając przed Boga obliczem.

Kocham cię co dzień. W słońcu, w świecy blasku,

Miłość potrzebą stałą jest, nie płochą.

Kocham cię jak się wolność własną kocha,

Prawdziwie, miłość stroni od poklasku.

Kocham cię z siłą, z jaką przepełniały

Mnie dawne smutki. Kocham z dziecka wiarą.

Miłości hołd oddaję życiem całym,

Każdy mój oddech miłości jest miarą.

Gdyby dni moje zakończyć się miały,

Kochać cię będę za śmierci kotarą.
___________________________________________________________________
Ojoj, częściowo zgubiłam układ rymów. Do poprawy!

W oryginale